Koniec z osieroconą armią. Reformy rosyjskich sił zbrojnych

Anna Maria Dyner

Fot. Vitaly Kuzmin

Siły Zbrojne Federacji Rosyjskiej od kilku lat przechodzą wszechstronną reorganizację, połączoną z bardzo dużymi zakupami różnorodnego sprzętu wojskowego. Ich skala nie ma analogii w całej Europie. Choć dziś trudno jeszcze przewidzieć, jak bardzo kryzys gospodarczy i gwałtowne spadki cen ropy przełożą się na rosyjskie reformy, to nie sposób nie dostrzec, że w ostatnich latach armia naszego wschodniego sąsiada przeżywa prawdziwe odrodzenie.

W ostatnim czasie kondycja rosyjskich sił zbrojnych(SZ FR) stała się przedmiotem dyskusji nie tylko wśród wojskowych czy ekspertów, ale także polityków, a sama armia Federacji Rosyjskiej – za przyczyną aneksji Krymu, wojny w Donbasie, czy interwencji w Syrii (w tym zestrzelenia rosyjskiego bombowca Su-24) – bohaterką licznych doniesień medialnych. Rozważania te stały się zasadne tym bardziej, że siły zbrojne znów są jednym z najważniejszych, o ile nie najważniejszym wyznacznikiem rosyjskiej mocarstwowości. Gorzkie owoc e zwycięstwa W 2008 roku doszło do krótkotrwałego konfliktu rosyjsko-gruzińskiego, zakończonego faktycznym zwycięstwem Rosjan. Dla decydentów z Moskwy jego owoce były jednak nad wyraz gorzkie – wojna ukazała poważne braki sił zbrojnych i tylko dzięki olbrzymiej dysproporcji sił oraz załamaniu się morale przeciwnika udało się wyjść ze starcia z twarzą. W 2009 roku, a więc zaledwie w kilka miesięcy po wojnie w Gruzji, rozpoczęła się szeroko zakrojona reforma armii mająca na celu nie tylko jej kompleksowe unowocześnienie, przezbrojenie, ale i dostosowanie do współczesnych wymagań pola walki tak pod względem technologicznym, jak i strukturalnym oraz dowódczym. Z roku na rok kwestie wojskowe powracały też do dyskursu społecznego, a rosyjskie media poświęcały sprawom armii, a także ćwiczeń i uzbrojeniu, coraz więcej uwagi. O rosnącym znaczeniu SZ FR w polityce państwa świadczą też zmiany w doktrynach: wojennej, morskiej, a także te planowane w dokumencie poświęconym cyberbezpieczeństwu. Historię polityki obronnej we współczesnej Rosji można podzielić zatem na dwa okresy:

– od 1992 roku do 2008 roku, kiedy celem polityki bezpieczeństwa było dopasowanie elementów byłego systemu ZSRR do rzeczywistości państwa rosyjskiego, w zmienionych realiach geopolitycznych;

– od 2008 roku, kiedy celem stała się całościowa reforma rosyjskich sił zbrojnych tak, aby stanowiły one część wyraźnie sformułowanej polityki obronnej państwa.

Warto zatem przyjrzeć się temu, co sprawiło, że rosyjska armia przestała być sierotą po radzieckim imperium, a stała się instytucją będącą w centrum politycznego i społecznego zaangażowania.

Więcej w pierwszym numerze „Bezpieczeństwo i Obronność”

regulamin

Poprzez kontynuację wyrażasz zgodę na używanie cookies. więcej informacji / more info

Poprzez akceptację wyrażasz zgodę na używanie cookies np. byśmy mogli lepiej dostosować wyświetlanie treści do oczekiwań naszych czytelników. The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Zamknij / Close